Μονή Οσίου Δαυίδ

Στα χαμηλά των βουνών <Καβαλάρης> και <Ξηρόν όρος> αντίκρυ του χωριού <Δρυμώνα> βρίσκεται χτισμένη η ιστορική Μονή του οσίου Δαυίδ αφιερωμένη στη μνήμη της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Η τοποθεσία στην οποία βρίσκεται είναι προφυλαγμένη από όλους τους ανέμους, γεγονός όμως που δημιουργεί τις προϋποθέσεις μεγάλης επικάλυψής της από χιόνι τις κρύες μέρες του χειμώνα.

Το έτος της πρώτης οικοδόμησης της Μονής δεν είναι ακριβώς γνωστό. Το βέβαιο είναι ότι προϋπήρχε του 1500, αφού ο όσιος Δαυίδ (που έζησε γύρω στο 1550) δημιούργησε την Μονή πάνω στα ερείπια προϋπάρχοντος ναού.   Το 1824 οι Τούρκοι πυρπόλησαν τη μονή για να εκδικηθούν τη συμμετοχή των μοναχών στον ξεσηκωμό του 1821. Η νέα ανοικοδόμηση έγινε το 1877. 

Στο ναό του Μοναστηριού φυλάσσονται σε καλλίτεχνη λειψανοθήκη τα ευωδιάζοντα και θαυματουργά οστά του οσίου Δαυίδ του Γέροντος, καθώς το θυμιατό και το πετραχήλι του Αγίου, ρωσικής προέλευσης.

Σώζεται επίσης χειρόγραφο δανειστήριο του Αγγελή Γωβιού, ο οποίος ερχόμενος από το Πήλιο πέρασε από τη Μονή και δανείσθηκε 1000 γρόσια για τις ανάγκες του αγώνα. Στο δανειστήριο αυτό ο Ευβοέας στρατηγός ευχαριστεί τους Πατέρες της Μονής αλλά και τους κατοίκους για τη συμβολή τους στον αγώνα για την ελευθερία.

Τις τελευταίες δεκαετίες η Μονή έγινε γνωστή στο πανελλήνιο για το πέρασμα από εκεί του Γέροντα Ιακώβου, ενός χαρισματικού μοναχού, που μόνασε σ΄αυτή και που για πολλά χρόνια και μέχρι το τέλος της ζωής του υπήρξε ο ηγούμενος της.

Πύργος των Ροβιών
Βενετσιάνικο πυργοκάστελο που δεσπόζει, ελαφρά παραποιημένο, στη μέση των Ροβιών. Παλιότερα ήταν ιδιοκτησία της οικογένειας Μπενάκη.

Σύμφωνα με κάποιους μελετητές το πυργοκάστελο των Ροβιών κτίστηκε από τον Γουλιέλμο Β΄ τον Βιλλαρδουΐνο, πρίγκιπα της Αχαΐας κατά τη διάρκεια   μιας πολεμικής αντιπαράθεσης, ανάμεσα στο 1255 και 1258. Δυστυχώς πριν αρκετές δεκαετίες κάτοικοι του χωριού (και πιθανότατα ιδιοκτήτες της περιοχής που βρίσκεται ο πύργος) τον <βελτίωσαν> με τσιμεντένιες προσθήκες ίσως για να τον χρησιμοποιήσουν για αποθήκη.

Μονή Γαλατάκη

Στη Μονή Γαλατάκη η οποία είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο (θαλασσινό προστάτη και αντικαταστάτη κατά κάποιο τρόπο του Ποσειδώνα) θα μπορέσετε να απολαύσετε την απόλυτη αρμονία του υγρού στοιχείου με την φύση.
Βρίσκεται σε μία πραγματικά μαγευτική τοποθεσία οροπεδινή 200 μέτρα ψηλότερα από την θάλασσα έχοντας έτσι εξαίσια θέα προς τον Ευβοϊκό αλλά και τις ακτές της απέναντι ευρισκόμενης Βοιωτίας.
Η μονή Γαλατάκη ήταν ανδρική σε όλη την διάρκεια της πολύκροτης ιστορίας της. Από το 1946 όμως μετετράπη σε γυναικεία.
Το αρχείο και οι πνευματικοί θησαυροί που φυλάσσονται στην βιβλιοθήκη και στις κρύπτες της Μονής, ξετυλίγουν στον μελετητή τους, εικόνες και γεγονότα που κάνουν την φαντασία, τον θρύλο και την πραγματικότητα να ταυτίζονται και να δημιουργούν ένα ακόμη τεκμήριο για το ανεπανάληπτο μεγαλείο της πατρίδας μας.
Γιορτάζει στην επίσημη γιορτή του Αγίου Νικολάου, στις 6 Δεκεμβρίου αλλά και την 20η Μαΐου, επέτειο της ανακομιδής των λειψάνων του. Την ημέρα αυτή πανηγυρίζει η Μονή μέσα στο καταπράσινο μαγευτικό ανοιξιάτικο τοπίο, τέτοιο σαν κι αυτά που μόνο το νησί της Εύβοιας ξέρει να προσφέρει.
Ακόμη στην περιοχή Γαλατάκη οι ερημικές παραλίες κάτω από την Μονή με τα υπέροχα πεύκα που ακουμπούν στην θάλασσα, θα σας μείνει πραγματικά αξέχαστη.

Μαντείο Σεληνέου Απόλλωνα

Πολύ πρόσφατα ανακαλύφθηκαν τα από ετών αναζητούμενα ίχνη του περίφημου Μαντείου του Σελινουντίου ή Σεληνέου Απόλλωνα. Βρίσκονται σε απότομο ύψωμα με θέα προς τη θάλασσα του Ευβοϊκού, λίγα χιλιόμετρα βόρεια των Ροβιών.
Όπως αναφέρεται από τον Θουκυδίδη και τον Στράβωνα κατά την αρχαιότητα στην πόλη των Οροβιών (Ροβιές) λατρευόταν ο Ηρακλής και ο Απόλλωνας. Προς τιμή του τελευταίου υπήρχε ονομαστό μαντείο που ήταν γνωστό σαν Μαντείο του Σεληνουντίου Aπόλλωνος το οποίο βρισκόταν, σύμφωνα με τις γραπτές μαρτυρίες του Θουκυδίδη και του Στράβωνα, πάνω στο όρος Τελέθριο. Η πόλη των Οροβιών κατεστράφη από φοβερούς σεισμούς και παλιρροϊκό κύμα που προκλήθηκε απ΄ αυτούς, κατά το έκτο έτος του Πελοποννησιακού πολέμου σύμφωνα με την αφήγηση του Θουκυδίδη.

Οχυρά Μεταξά Γουβών


Οχυρά Μεταξά Γουβών. Στη Νεότερη Ελληνική Ιστορία, πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο(1938) επί Μεταξά κατασκευάστηκαν τα γνωστά οχυρά των Γουβών. Τα οποία χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου, σαν οχυρωματικές κατασκευές.

Τα οχυρά κατά τη διάρκεια της κατοχής(1941 – 1944), χρησιμοποιηθήκαν από τους Ιταλούς, και τους Γερμανούς κατακτητές οι όποιοι τα ανακατασκευάστηκαν και ενίσχυσαν. Ενώ κατά την διάρκεια του εμφύλιου πολέμου, και οι Έλληνες αντάρτες, χρησιμοποίησαν τα οχυρά. Στο περιβάλλοντα χώρο των Οχυρών στην διάρκεια του πολέμου, εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς 18 βόρειο Ευβοιώτες.

Ιστορία

Την περίοδο του μεσοπολέμου, κατά την έναρξη της κατασκευής των οχυρών της γραμμής Μεταξά, διέβλεψε η στρατιωτική και πολιτική ηγεσία, την υποβοήθηση του Πολεμικού Ναυτικού στην αποστολή του για την προστασία των σημαντικότερων λιμένων της χώρας (του Πειραιά, της Θεσ/νίκης, της Χαλκίδας και της Πάτρας) από εχθρικά πλοία επιφανείας και υποβρύχια. Έτσι δόθηκε η εντολή για την κατασκευή και εξοπλισμό οκτώ ναυτικών οχυρών.

Το Οχυρά αυτά ήταν, το βόρειο και νότιο οχυρό Αίγινας, το οχυρό Φλεβών, το οχυρό στον Άραξο, τα οχυρά βόρειου και νότιου Ευβοϊκού και τα οχυρά στο Καραμπουρνού και Τούζλας στον Θερμαϊκό κόλπο. Δημιουργήθηκαν 6 Ναυτικές Αμυντικές Περιοχές για τον καλύτερο έλεγχο των Ελληνικών θαλασσών. Το οχυρά των Γουβών ανήκαν στην Ναυτική Αμυντική Περιοχή 4 του νομού Ευβοίας με έδρα την Χαλκίδα, με την ονομασία Οχυρό Βορείου Ευβοϊκού. Εγκαταστάθηκαν εκεί επάκτιές και αντιαεροπορικές πυροβολαρχίες με σκοπό την προστασία της βόρειας εισόδου του Ευβοϊκού και του Παγασητικού Κόλπου.

Τι ήταν το οχυρό; Η οχύρωση είναι απαραίτητη για την ισχυρή αμυντική τοποθεσία. Με τον όρο Οχυρό εννοούνταν ένα σύνολο από επιφανειακά και υπόγεια έργα, κατασκευασμένα από οπλισμένο σκυρόδερμα (μπετόν αρμέ), που συνδέονταν μεταξύ τους με υπόγειες στοές και αποτελούσαν ένα ενιαίο σύνολο.

Τα οχυρά διέθεταν υπόγεια καταφύγια για την ασφαλείς διαβίωση της φρουράς, ακόμα υπήρχαν διοικητήρια, θάλαμοι οπλιτών και αξιωματικών, τηλεφωνικά κέντρα, σταθμοί ασυρμάτου, μαγειρεία, αποθήκες (τροφίμων, καυσίμων, πυρομαχικών, κ.λ.π) που εξασφάλιζαν την αυτάρκεια των οχυρών για 10 μέρες, δεξαμενές νερού, αποχωρητήρια, μηχανοστάσια, σταθμοί πρώτων βοηθειών στοές επικοινωνίας κ.λ.π.

 

Σήμερα αν πάτε στα οχυρά μπορείτε να δείτε τις βάσεις από τα κανόνια, τα μαγειρεία τα πολυβολεία, χαρακώματα, και το παρατηρητήριο. Δυστυχώς το υπόγειο τμήμα το όποιο βρίσκετε μέσα σε λόφο δεν μπορείτε να το δείτε, γιατί είναι εγκαταλειμμένο, όπως και όλα τα οχυρά.

Πως θα πάτε. Αν θέλετε να επισκεφτείτε τα οχυρά Μεταξά Γουβών, ακολουθείτε τον δρόμο από την Ιστιαία, για Πευκί, Βασιλικά, όταν φτάσετε στο χωριό Γούβες, στρίβετε για Καστρί, εκεί θα πρέπει να ρωτήσετε γιατί δεν υπάρχει πινακίδα. Το τελευταίο κομμάτι του δρόμου είναι χωματόδρομος, αλλά σε καλή κατάσταση δεν θα έχετε πρόβλημα με το αυτοκίνητο.

Αποστάσεις: από την Ιστιαία 16,6 χιλιόμετρα, από τα Λουτρά Αιδηψού 36,6 χιλιόμετρα μέσω Ιστιαίας, Αρτεμίσιο. Από την Λίμνη 50,5 χιλιόμετρα μέσω Ροβιές, Βουτά, Ιστιαία, από την Αγία Άννα 41 χιλιόμετρα μέσω Βασιλικά, Γούβες. Και από την Χαλκίδα 112 χιλιόμετρα μέσω Αγία Άννα, Βασιλικά, Γούβες.

 

UA-69637044-1